Geest langs de Vliet

In de topic “Paranormaal, geesten, en onverklaarbaar.” op het Dutchbodybuilding-forum schrijft Centaur op woensdag 8 september 2004;

“Ik heb jarenlang langs de Vliet gewoond “een kanaal” en van mijn vrienden toen der tijd dit verhaal gehoord…

2 van mijn kameraden zouden savonds een vrouw langs de waterkant hebben zien lopen, die op een gegeven moment stil stond, met haar gezicht naar het water toe. Deze vrouw zag er heel normaal uit, normale, iet wat ouderwetse, kleren…en niks spookachtigs. Tot de vrouw ineens het water in sprong, en daarbij compleet verdween, ze hoorden geen plons, ze zagen geen kringen in het water, de vrouw was gewoon in het niets opgelost.

Het verhaal gaat dat deze vrouw op zoek is naar haar verdronken kind, die op diezelfde plek spoorloos in het water verdween, om enkele dagen later op een andere plek pas terug gevonden te worden. De moeder van dit kind zou van verdriet gestorven zijn.

*Hetgeen met die vrouw is ter hoogte van de Trekweg, hoek Ketelstraat gebeurd (ik heb zelf 13 jaar in de Ketelstraat gewoond).”

Spokerijen op de Stille Veerkade

En ook overgenomen uit J.R.W. Sinninghe: Spokerijen in Rijnland, Delfland en Schieland. Sagen, legenden en volksverhalen, veelal uit de volksmond opgetekend. Zaltbommel 1977;

“In 1859 werd de Haagse binnenstad opgeschrikt door eigenaardige spookverschijningen in een huis aan de Stille Veerkade. Zes jaar nadat daar iemand was gestorven, begon het daar te spoken. Van gesloten koffers sprong het deksel omhoog en bij stevig aan de muur bevestigde en sinds lang niet meer gebruikte kastjes, die met geen breekijzer waren te forceren, vlogen de deurjes open. Wanneer men er stevige spijkers indreef, dan schoten niet lang daarna de spijkers door de kamer en gingen de deuren opnieuw open. Vuilnisbakken werden door een onzichtbare hand van een binnenplaats gehaald en aan de voordeur gezet. Stoelen werden uit de kamers getild en in de gang gekwakt, andere meubels werden ondersteboven gekeerd en de bedden werden verplaatst. Zo nu en dan kreeg ook een der bewoners een slag van een onzichtbare hand, die klonk als een klok.
Dat duurde zowat drie maanden en inmiddels hadden de bewoners zich gewapend met messen en pistolen, maar tevergeefs. De geest bleek steek- en schotvrij te zijn. Ten einde raad riep men toen de hulp in van spiritisten, die een jong meisje meebrachten, een sonambule. Gezeten rond de tafel met haar gevolg geraakte de “slaapster” in trance en schreef: “Wroeging en naberouw, het einde zal vreselijk zijn.” Als de geest zich manifesteerde, zou alles ten goede keren, meenden zowel de sonambule als de haar omringende spiritisten, maar hij verscheen niet en men bleef in het ongewisse.
En steeds is er nog geen einde te zien aan deze spokerij, vertelt ons de schrijver van de “Bijzonderheden omtrent de veel geruchtmakende verschijning van den geest eens afgestorvene in een huis op de Stille Veerkade te ‘s-Gravenhage” (uit echte bronnen); voor de prijs van tien cents te verkrijgen.”

De spokende nachtwacht

Overgenomen uit ‘J.R.W. Sinninghe: Spokerijen in Rijnland, Delfland en Schieland. Sagen, legenden en volksverhalen, veelal uit de volksmond opgetekend. Zaltbommel 1977′;

“Wanneer indertijd de bruggen die over de singels leidden waren opgehaald, de trompetters de Sint-Jacobstoren hadden bestegen om uit te kijken naar de rosse gloed van nachtelijke branden en de nachtwachten al ratelend hun stemmen lieten horen bij het verstrijken van elk uur, kon men vreemde verschijningen ontmoeten in duister ‘s-Gravenhage.
Tussen de nachtwachten van vlees en bloed, die elke maand hun salaris beurden en wier stemmen door de gezamenlijke werking van weer, wind en jenever schor waren geworden, doolde een schim door de verlaten straten, die met de holle, doffe stem der doden de woorden van zijn levende college’s nazei:

Bewaar je vuur en kaarsen wel,
De klok heeft…

Verder kwam de “nachtwacht” niet, want deze woorden waren de laatste geweest die hij tijdens zijn ronde had gesproken. Toen was de deur van een van de taveernen open gevlogen en diverse jongelui waren met getrokken degens naar buiten gedrongen, om hun twist op straat te beslechten. Een van hen, die niet zo helder meer zag waar hij stak, reeg de nachtwacht aan zijn rapier, nog voor deze had kunnen vertellen hoe laat het was. Het was op slag van twaalven. De plichtsgetrouwe nachtwacht werd op stadskosten begraven, maar hij liet het daar niet bij. Hij keerde sindsdien steeds terug. Tegen middernacht hoorde men zijn trage stap weerklinken en zag men, bij het licht der maan, zijn donkere gestalte, die geen schaduw meer kon werpen, langs de huizen schuifelen, om op de Stille Veerkade bij de Spookbrug in het niet te verdwijnen.
Eens, op een zomernacht, toen zijn roep weer de stilte verbrak, struikelde over een van die halsbrekende ophaalbruggen, die over de gracht lagen, een man hem tegemoet. Deze struikelaar had zo van het geestrijk vocht genoten, dat de grenzen tussen schijn en werkelijkheid, tussen geest en lichaam, voor hem niet meer bestonden. “Bewaar je vuur en kaarsen wel, De klok heeft…” sprak het spook en zweeg. “Twaalf, mijn goede nachtwacht, twaalf, middernacht”, antwoordde de ander. “Onthoudt het nu maar voor je verder leven.” “Ja, twaalf. De klok heeft twaalf”, bevestigde de geest met een stem die opflakkerde als het licht van een kaars in de wind. “‘t Is middernacht. Goddank, ik ben verlost.”
En bij die woorden verdween de rondwarende nachtwacht voorgoed en hij werd nimmer meer bij nacht en ontij gezien.”

“Het Zieken”

Op 9 maart 2009 schrijft siface op het Fok-forum in een topic over spookverhalen haar ervaringen met een voormalige woning;

“Een aantal jaar geleden heb ik in een oud huis in Den Haag gewoond. De straat (vlakbij Hollands spoor) heet ‘Het zieken’. We hebben ons nooit echt afgevraagd waar die naam vandaan kwam. Ik vond het een heel gezellig huis. Sfeer was goed, midden in het centrum, oude houten vloeren, antieke schuifdeuren, je kent het wel. Ik woonde op de eerste etage.

Al snel bleek dit huis toch wel wat vreemde trekjes te hebben. Er zaten ontzettend veel insecten, grote spinnen, rare beestjes in de muren. Op zich niet zo vreemd voor een oud huis. Wat wel enigszins apart was waren de ontzettend grote naaktslakken die daar rondkropen. Ze kwamen alleen ‘s nachts, ‘s ochtends waren ze nergens te bekennen. Heb er ooit eens één gevangen in een grote beker. ‘t Beest was de volgende dag weg.
Wat ook nogal vreemd was, was dat als je een handdoek op de vloer legde, je hem direct twee keer kon wassen, omdat hij verschrikkelijk stonk, echt een verrotte lucht. Verder was er een klein kamertje naast de woonkamer (open met een toogje erin) waar ik en mijn man absoluut niet in konden. Ik werd daar echt kotsmisselijk.

Het was een beetje een vreemd ingedeelde etage waar ik woonde. Je had een woonkamer en slaapkamer aan elkaar en je moest over de gang voor de badkamer, keuken etc. Die gang was niet te doen. Als je daar liep had je echt het gevoel of je tegen de muur werd geduwd. We werden er zo misselijk van. Ach ja denk je dan nog, een oud huis, het zal wel.

Op een gegeven moment stond ik onder de douche aan het eind van de gang (ik woonde er toen 6 maanden ofzo). Ineens hoorde ik gekrab en gebons aan de deur. Ik dacht aan een kat, maar het werd steeds luider. Ik volledig in paniek, mijn vader gebeld (telefoon zat in mijn broekzak). Gelukkig (of misschien juist niet) had ik de gewoonte altijd de deur van de badkamer op slot te doen. Toen ik (met papa aan de andere kant van de deur) eindelijk de deur open durfde te doen, bleken er krassen in de deur te staan (3 of 4) van wel anderhalve meter lang en goed diep. Mijn vader heeft ze gezien, maar er nooit over willen spreken. Het was gewoon een bijzonder grote kat geweest volgens hem…

Toen ik mijn man dit vertelde, kwamen de verhalen bij hem los. Hij had gezwegen omdat hij bang was dat ik in paniek zou raken.

Hij had eens op bed gelegen en een grote zwarte schaduw boven zich zien verschijnen die ‘op hem viel’. Echt vreselijk had dat gevoeld. Verder had hij meegemaakt dat we samen in bed lagen en hij iets heel vreemds had gezien. Ik lag toen blijkbaar half te slapen. Hij was net in bed gestapt en nog klaarwakker. Was dus geen droom. Rondom het bed stonden mensen, een stuk of 10 naar ons te kijken. Ze waren bleek, zagen er ziek uit. Ze hadden oude kleren aan (soort antieke arbeiderskleren of lompen ofzo).

Heb nog een paar maanden in dat huis gewoond. Erger is het niet geworden. Mijn man heeft die figuren geloof ik ook niet meer gezien. We waren er iig niet echt welkom. Vreemd was wel dat de sfeer daar ontzettend kon omslaan: het ene moment was het gezellige, het andere moment dacht je dat je in een horrorfilm vastzat.

Een half jaar later ben ik erachter gekomen waarom die straat Het Zieken heet: er heeft sinds de 14e eeuw een leprooshuis gestaan waar melaatsen werden opgesloten. Later was het een ziekenhuis geworden, tot ergens in de 19e eeuw.

Ik weet niet wat ik er van moet vinden. Maar die krassen in de deur stonden er echt… Huizen zijn later volledig gerenoveerd. Ik hoop voor de nieuwe bewoners dat ik het allemaal bij elkaar gefantaseerd heb.”

Vioolspelende duivel

Francine Schregel-Onstein uit Den Haag vertelde in 1954 aan de volkskundigen van het Meertens Instituut over wat een oude buurvrouw haar ooit vertelde;

“Als kind hoorde ik een oude buurvrouw, een geboren Haagse, eens een verhaal vertellen over haar slapeloosheid veroorzaakt door “de duvel,” die elke nacht bij haar bed viool kwam spelen. Hij was gekleed in een zwarte, wijde mantel.”

Onuitwisbaar bloed in de Bloedpoort

Marten Zeilinga vertelde de Friese volksverhalenverzamelaar A.A. Jaarsma in 1969 een verhaal, dat zich had afgespeeld in de Bloedpoort;

“In de Bloedpoort in Den Haag was een donkere kamer. De muren zijn helemaal vol met namen beschreven. Sommige zijn met bloed geschreven, en kan men er nooit meer afkrijgen.”

De Bloedpoort te Scheveningen was in het begin van de 20e eeuw een sociaal zwak en nogal roerig woonbuurtje dat vanwege schommelingen tussen fictie en werkelijkheid nogal veelbesproken en veel beschreven werd. Een buurtje als dit werd indertijd ook wel werd aangeduid als een poort of een hof. De bewuste naam reikte terug tot de 19de eeuw toen een slager of slachter zich in 1851 op de hoek van het hofje en de plaatselijke dorpsstraat vestigde; het pand werd omgebouwd tot een Slagthuis met bovenwoning. Door het slachten van rundvee toentertijd aan huis en het reinigen ‘s avonds van die slachtplaats, liep het met bloed vermengde water het hofje of poort uit de dorpsstraat in. Daarmee was in de volksmond de opmerkelijke naam geboren. (Bron: Wikipedia)

 

Spookhuis in Theresiastraat

Op 4 novemver 2008 schreef Romie Raaphorst in De Posthoorn;

“Krakende vloeren, onverklaarbare geluiden en zwarte katten. Eng? Klinkt als iets voor Halloween. Maar in mijn woning aan de Theresiastraat was het dagelijkse kost. Dat het oude pand kraakte was misschien niet zo vreemd. En een licht dat uitviel was nog te verklaren door een ‘loszittend’ elektriciteitsdraadje. Maar er gebeurde meer. Het is toch vreemd dat als je rustig in de huiskamer zit, de lampen in de slaapkamer aan en uit springen. Dat de wasmachine vanzelf besluit te gaan draaien en de pc ook ‘s nachts vindt dat hij aan mag. Ik heb niks tegen katten, maar het gezelschap van een zwarte kat die op onverklaarbare wijze in mijn kozijn op drie hoog klimt (aan de buitenkant) vind ik minder prettig. Grote ogen die vanuit het donker de kamer in kijken. Ik heb ook een grote zwerm zwarte bromvliegen op mijn keukenraam in een uitgelijnd rondje. Dan nog de bonkende geluiden op mijn dak en kapotte glazen ín het keukenkastje. De onverklaarbare taferelen stapelden zich op. Ik ben inmiddels verhuisd. Het pand staat nu al een jaar leeg.”

De geesten van de Gevangenpoort

Julez schreef op 6 juli 2009 op het forum van Bokt in de topic “Spookhuizen in Nederland“;

“In Den Haag heb je ook de Gevangenpoort.
Echt een heel mooi gebouw, ook van buiten. Ik ben er een aantal keer geweest, en er hangt gewoon een raar sfeertje. Vooral als je in de ruimte komt waar de cellen waren gevestigd, de prive cel van Cornelis de Witt, en de martel kamer. Je voelt gewoon dat daar meer aanwezig is.
Ik heb ook wel eens met een medewerker van daar staan praten, en die vertelde dat er dan ook regelmatig vreemde dingen gebeuren.
Dingen als alarmen die ineens zonder aanleiding af gaan, en net zo plotseling weer stoppen.
Deuren die ‘s avonds met zware sloten worden afgesloten, en ‘s ochtends weer wagenwijd open staan. etc.”

Het spook van Het Spaansche Hof

Op het forum van Haunted Holland schreef Robbert-Jan;

“Er wordt gezegd dat het spookt op het Spaansche Hof. Catherine de Chasseur, ex-vrouw van Ridder van Assendelft is in 1541 ter dood gebracht in de Gevangenpoort. Volgens de overlevering stond het huis van Catherine in de 16e eeuw op de locatie van het latere Spaanse Hof en is zij er altijd blijven ‘rondhangen’. Bewoners en bezoekers hebben haar regelmatig gezien en/of gehoord.
Of dat nu ook nog zo is kunt u zelf ervaren. De prachtige zalen in het 18e eeuwse stadspaleis zijn te huur voor recepties en partijen.
Ik ken al een aantal verhalen van mensen in mijn directe omgeving.

Catherine de Chasseur werd ter dood veroordeeld.
Dit gebeurde door verdrinking.
Een aantal keer zijn er op vreemde plaatsen plassen water gevonden in het Spaansche hof. Of lekkages waar helemaal geen bad/douche/wc is of onder het dak.
Ook worden er in het Spaansche hof feesten en partijen georganiseerd. Ook daar werd of en toe een ongenode gast gespot. Zij stond daar ik nogal ouderwetse kledij. Dit is natuurlijk moeilijk om na te gaan of dit echt zo is of dat het er later bij verzonnen is.
Een vriend van mijn vader moest met 2 andere collega’s een loodzware spiegel 3 meter boven de grond ophangen. Deze spiegel was een aankoop van de nieuwe eigenaar om de ruimte een extra dimensie te geven.
De volgende ochtend werd hij opgebeld door de nieuwe eigenaar.. Waarom de spiegel niet was opgehangen.
De loodzware spiegel stond op de grond, onbeschadigd en de haken waar hij aan hing nog in de muur.
Dit maal werd de spiegel in het bijzijn van de eigenaar opgehangen, zodat hij het met eigen ogen kon zien.
Je snapt misschien wel waar dit verhaal naar leid?
Ja hoor, de volgende ochtend stond de spiegel weer onbeschadigd op de grond… met de haken in de muur.
Ook in het boek “Voor God, graaf en geslacht.” word er geschreven over de aanwezigheid van de geest in het Spaansche hof.”